दुःख न तरी त्यांची
पुसनारा आपलाच होता
खंत मनास एकच ह्याची
कधी रिकामाच होता
प्रेम काठोकाठ भरनाराच
बेवफा तिचा हाथ होता
जेव्हा नाव त्यांचा घेतो
नयन भरुन वाहतात
कंठ माझा दाटुन येतो
हर क्षण करतो
आगीस ह्या जाळन्याचा
जीवघेणा खेळ खेळतो
आतल्याआत हुरहुरलो
त्या राणीच्या आशेवर
माझे जिवन मी हरलो
वार्याचा झोका